Deze recensie verscheen op de website Nice Nieuw-West.

Staren over de Sloterplas Het was geen alles-consumerende-voetbalavond-met-groot-scherm, want die hebben ze daar ook. Maar gewoon een rustige zaterdagnamiddag. Nieuw-West en de rest van de stad leken te slapen. Hoe idyllisch en rustig was het bij Hotel Buiten. Waarom zat niet iedereen hier in de zon te staren over de Sloterplas? Man en ik zijn blij met onze ontdekking. Lange tafels met lange banken op een grasveldje tussen de bomen, een houten padvindersclubhuis voor als het buiten te fris wordt, lege vaten om vuur in te maken, een trampoline, en een houten bar om speciale drankjes te kopen.

Bijzondere bieren en frissen
De bieren bij Hotel Buiten zijn van brouwerij de 7 deugden uit Nieuw-West. Ik ga voor de frisse witte Ruw+Bolster, man neemt de wat vollere Arm+Zalig. Ook voor de fris- en sapdrinkers is er veel bijzonders te drinken: van rhabarber schorle tot wostok tannenwald. De barbecue is aangemaakt om zelf meegebracht vlees op te roosteren. Het gezin verderop aan de lange tafel is druk bezig met de worstjes en de hamburgers. Hotel Buiten zorgt voor brood, sla en sauzen, voor 5 euro pp. Het vakantiegevoel dringt zich op, en dat komt niet alleen door de barbecuelucht. Een bootje meert aan, het is net nog te fris om het water in te duiken. Volgende keer komen we met een koeltas vol met spiesen terug. Barbecueën onder de bomen en in de zon, met uitzicht op de plas. Wie wil dat nou niet?

Voor Nice Nieuw West maak ik vanuit Oud-West geregeld de sprong over de Amsterdamse ringweg A10. Het stadsdeel van wederopbouw en licht, lucht en ruimte boeit me. Daarom ga ik er vaak op expeditie en doe verslag van tentoonstellingen, wandelingen, winkels, koffielokalen en wat er zich zoal op mijn route door de tuinsteden afspeelt. Meer recensies vind je op Expeditie Nieuw-West.

Het bericht Nieuw-West in de late middagzon verscheen eerst op caroline freriks.

60 Jaar na de ‘opening’ van Tuinstad Slotermeer door Koningin Juliana, opent het Van Eesterenmuseum de deuren van haar museumwoning in de Freek Oxstraat. Een woning uit een periode waarin geluk heel gewoon was en de saamhorigheid groot. In de Van Eesteren museumwoning zijn de jaren 50 te zien en te beleven. Het is er voelbaar en tastbaar hoe een gezin in een moderne gezinswoning in die naoorlogse jaren leefde. Dat maakt veel los bij bezoekers. En bij buurtbewoners.

Samen met architectuurhistorica Victorien Koningsberger en vormgever Iwan Daniels werkte ik met veel plezier aan dit boekje over de ontstaansgeschiedenis van de museumwoning. Het gaat over de betrokkenheid van veel partijen, en hoe buurtbewoners en andere jaren 50 liefhebbers de inrichting van de woning bijeen brachten. Zoals alles rondom de museumwoning is ook dit boekje met veel liefde gemaakt.

‘Er is eens’ is te koop in het Van Eesterenmuseum.

Het bericht Er is eens verscheen eerst op caroline freriks.

De expositie is een mooie reden om eens binnen te lopen bij WOW aan de Wiltzanghlaan. In dit grote verzamelgebouw, waar afgestudeerden van de Amsterdamse Kunstopleidingen kans maken op een woning met atelier, is steeds meer te doen. Zo doet WOW dienst als hotel en als restaurant en wordt het voormalige parkeerterrein strook voor strook omgebouwd tot plantagetuin. Vrijdag 10 oktober is er een open dag in de tuin.

Dit verhaal verscheen op de website Boloboost.

Hightech en ambacht Slow Tech. Design between craft and industry is een intieme expositie, die indruk maakt.  De stoelen en krukjes zijn vaak grappig van vorm en stuk voor stuk tot stand gekomen door een nieuwe combinatie van handmatig vakmanschap en industrieel proces. Curator Jeroen Junte, schrijver en designcriticus maakte de selectie. ‘De stoel is voor de ontwerper een soort proeve van bekwaamheid,’ zei hij tijdens de opening. Als je dat kan, kan je eigenlijk alles maken. De bekendste stoel bij Slow Tech is de Knotted Chair van gevierd ontwerper Marcel Wanders. Hij combineerde zeventien jaar geleden al hightech materialen met de bijna vergeten ambachtelijke techniek van het knopen.

Kaarsrecht Kruk Bij Slow Tech is dat combineren de norm. Zo is de Gravity Stool van Jolan van der Wiel een krukje van vloeibare kunststof en ijzervijzel. De vloeistof is met een sterke magneet uit een mal getrokken, waardoor de drie poten met het grillige patroon ontstonden. Leuk is ook de Kaarsrecht Kruk van Pascal Smelik die voor iedere kruk een nieuwe mal maakt door kaarsvet in water te boetseren en laten stollen. Of wat te denken van de Mycelium Chair van Eric Klarenbeek. De eerste stoel van levend materiaal die met een 3D printer is gemaakt. De paddenstoelen groeien op deze stoel die zo uit de onderwaterwereld lijkt opgedoken. Achter iedere stoel zit een verrassend verhaal. Goed en helder verwoord door Jeroen Junte. En in mooi beeld gebracht op de doorlopende video.

Zelf doen Sluitstuk is de Puzzle Chair van Joris Laarman. Een stoel die iedereen in bezit van een 3D printer zelf kan produceren. De stoelpoten van alledaagse bezemstelen staan al klaar. De 77 onderdeeltjes voor de zitting en de rugleuning worden tijdens de expositie geprint op een eenvoudige Ultimaker. Over twee weken zal de stoel in elkaar gezet worden. Slow Tech is nog tot eind november te zien.

Voor de website Boloboost blog ik over culturele activiteiten in de Amsterdamse wijk Bos en Lommer.

Het bericht Slow Tech, reden om binnen te lopen bij WOW verscheen eerst op caroline freriks.

“Behalve onze eigen drie kinderen, Pjotter van 6, Michelle van 8 en Louisa van 10, hadden we ook de twee grote zoons van onze oppas mee, Tom van 13 en Matthijs van 15. Dat werkte heel goed. Door de leeftijdsverschillen was niemand concurrent van elkaar.  En onze kinderen vonden het echt waanzinnig leuk dat er andere kinderen mee waren. Ik geloof nooit dat we alleen met ons eigen gezin zoveel hadden kunnen doen. Er ging echt een stimulans van de grotere groep uit.” Charlotte wordt weer helemaal enthousiast als ze over hun avontuurlijke vakantie, in Nederland nota bene, vertelt. Met haar man en vijf kinderen fietste ze afgelopen zomer op alle vijf de waddeneilanden. Overnachten deden ze in drie kleine trekkerstentjes. Alle kampeerspullen en bagage gingen dus mee op de fiets.

Op alle eilanden de vuurtoren aanraken
“Het was absoluut geen voorgekookte vakantie. We waren echt op ontdekkingstocht en zo voelden de kinderen dat ook. Als we op een eiland aankwamen was de eerste actie: op zoek naar een camping. En op alle eilanden de vuurtoren aanraken, dat hadden we ook als vakantiedoel.” Plek was er op alle campings, ondanks het hoogseizoen. “We konden natuurlijk maar heel weinig bagage meenemen. De kinderen hadden allemaal fietstassen en daarin namen ze hun eigen matje, slaapzak, kleding, bord en beker en wat spulletjes, zoals een zaklamp, boekje en handdoek mee. Wij vervoerden de tenten en wat kookspullen.” Niet alleen maar uit eten wilden ze. De afspraak was dat ze ook zelf gingen koken, maar dan wel simpele maaltijden. De kinderen dachten mee over wat voor eenvoudigs, maar toch lekkers er in twee pannen voor zeven personen gekookt kon worden. Bijvoorbeeld pasta met saus, of wraps belegd met saus. En alles moest ook op. Voorraad meenemen op de fiets zat er niet in. Een pot pindakaas, wat crackers, koekjes en een fles water, meer ging er niet mee op de fiets. “We lieten de kinderen steeds meedenken over alles. En dat maakte dat er weinig gemopperd werd en ze het ook als een avontuur beleefden.”

Zijn de fietstassen wel waterdicht?
Zomers varen er naast de reguliere veerboten vanaf het vaste land ook boten tussen de eilanden, waardoor eilandhoppen mogelijk wordt. Niet tussen alle eilanden zijn er dagelijkse bootdiensten. “Hoewel we meestal op de bonnefooi reizen, hebben we dit keer wel de bootreizen gereserveerd. De boot tussen Ameland en Schiermonnikoog vaart bijvoorbeeld maar een keer per week. Het was dus handig om die te reserveren.”

“In het voorjaar bedachten we dat we een fietstocht wilden maken in Nederland. Zo ontstond het idee om te gaan waddenhoppen. Omdat onze oppas en haar man beiden gehandicapt zijn, gaan ze meestal maar kort op vakantie. Hun zoons komen veel bij ons over de vloer en het leek ons erg leuk om hen mee te nemen op dit avontuur.” De dag van vertrek stortregende het. “Zijn de fietstassen wel waterdicht schoot als eerste door me heen. Nee dus. Ik heb nog snel een rol vuilniszakken gepakt.” De vader van de jongens bracht hen in een busje met alle naar Den Helder voor de eerste oversteek. “Toen we op Texel van de boot afkwamen en in een lange sliert over het eerste duin fietsten, vond ik dat zo’n mooi moment. Eenmaal onder aan het duin hadden we de eerste slagregen te pakken, maar het moment was binnen.”

Cruise met zeehonden
De oversteek tussen de eilanden was iedere keer heel anders. Zoals de eilanden ook zo verschillend zijn. Tussen Texel en Vlieland vaart een klein visserkottertje ‘De Vriendschap’ waar zo’n 25 mensen en op kunnen. De fietsen liggen midden op de boot. De vuurtoren van Vlieland is vanaf Texel al te zien en in een half uur, drie kwartier zit je alweer op je fiets op Vlieland. De tocht van Vlieland naar Terschelling was op een grote degelijke boot, maar de tocht naar het punt van vertrek was ongelooflijk, vertelt Charlotte vol enthousiasme. “Echt waanzinnig mooi, je gelooft je ogen niet. Een woestijn is het daar, zover je kunt kijken alleen maar zand.” Het westelijk deel van Vlieland, de Vliehors, ook wel de Sahara van het Noorden genoemd, is alleen maar zand. Een gigantische Rangerover, de Vliehors Express, brengt reizigers naar een lange pier op palen, vanwaar de boot naar Terschelling vertrekt.

Waddenhoppen praktische info
In het zomerseizoen is het mogelijk van eiland naar eiland te reizen. In veel gevallen kan de fiets mee overvaren. Kijk voor meer informatie op de internetsites van de rederijen. Vooraf reserveren is in de meeste gevallen noodzakelijk. Ook zijn er waddenhoparrangementen, met hotelovernachtingen.

www.wadden.nl/waddenhoppen

Het bericht Waddenhoppen verscheen eerst op caroline freriks.