“Behalve onze eigen drie kinderen, Pjotter van 6, Michelle van 8 en Louisa van 10, hadden we ook de twee grote zoons van onze oppas mee, Tom van 13 en Matthijs van 15. Dat werkte heel goed. Door de leeftijdsverschillen was niemand concurrent van elkaar.  En onze kinderen vonden het echt waanzinnig leuk dat er andere kinderen mee waren. Ik geloof nooit dat we alleen met ons eigen gezin zoveel hadden kunnen doen. Er ging echt een stimulans van de grotere groep uit.” Charlotte wordt weer helemaal enthousiast als ze over hun avontuurlijke vakantie, in Nederland nota bene, vertelt. Met haar man en vijf kinderen fietste ze afgelopen zomer op alle vijf de waddeneilanden. Overnachten deden ze in drie kleine trekkerstentjes. Alle kampeerspullen en bagage gingen dus mee op de fiets.

Op alle eilanden de vuurtoren aanraken
“Het was absoluut geen voorgekookte vakantie. We waren echt op ontdekkingstocht en zo voelden de kinderen dat ook. Als we op een eiland aankwamen was de eerste actie: op zoek naar een camping. En op alle eilanden de vuurtoren aanraken, dat hadden we ook als vakantiedoel.” Plek was er op alle campings, ondanks het hoogseizoen. “We konden natuurlijk maar heel weinig bagage meenemen. De kinderen hadden allemaal fietstassen en daarin namen ze hun eigen matje, slaapzak, kleding, bord en beker en wat spulletjes, zoals een zaklamp, boekje en handdoek mee. Wij vervoerden de tenten en wat kookspullen.” Niet alleen maar uit eten wilden ze. De afspraak was dat ze ook zelf gingen koken, maar dan wel simpele maaltijden. De kinderen dachten mee over wat voor eenvoudigs, maar toch lekkers er in twee pannen voor zeven personen gekookt kon worden. Bijvoorbeeld pasta met saus, of wraps belegd met saus. En alles moest ook op. Voorraad meenemen op de fiets zat er niet in. Een pot pindakaas, wat crackers, koekjes en een fles water, meer ging er niet mee op de fiets. “We lieten de kinderen steeds meedenken over alles. En dat maakte dat er weinig gemopperd werd en ze het ook als een avontuur beleefden.”

Zijn de fietstassen wel waterdicht?
Zomers varen er naast de reguliere veerboten vanaf het vaste land ook boten tussen de eilanden, waardoor eilandhoppen mogelijk wordt. Niet tussen alle eilanden zijn er dagelijkse bootdiensten. “Hoewel we meestal op de bonnefooi reizen, hebben we dit keer wel de bootreizen gereserveerd. De boot tussen Ameland en Schiermonnikoog vaart bijvoorbeeld maar een keer per week. Het was dus handig om die te reserveren.”

“In het voorjaar bedachten we dat we een fietstocht wilden maken in Nederland. Zo ontstond het idee om te gaan waddenhoppen. Omdat onze oppas en haar man beiden gehandicapt zijn, gaan ze meestal maar kort op vakantie. Hun zoons komen veel bij ons over de vloer en het leek ons erg leuk om hen mee te nemen op dit avontuur.” De dag van vertrek stortregende het. “Zijn de fietstassen wel waterdicht schoot als eerste door me heen. Nee dus. Ik heb nog snel een rol vuilniszakken gepakt.” De vader van de jongens bracht hen in een busje met alle naar Den Helder voor de eerste oversteek. “Toen we op Texel van de boot afkwamen en in een lange sliert over het eerste duin fietsten, vond ik dat zo’n mooi moment. Eenmaal onder aan het duin hadden we de eerste slagregen te pakken, maar het moment was binnen.”

Cruise met zeehonden
De oversteek tussen de eilanden was iedere keer heel anders. Zoals de eilanden ook zo verschillend zijn. Tussen Texel en Vlieland vaart een klein visserkottertje ‘De Vriendschap’ waar zo’n 25 mensen en op kunnen. De fietsen liggen midden op de boot. De vuurtoren van Vlieland is vanaf Texel al te zien en in een half uur, drie kwartier zit je alweer op je fiets op Vlieland. De tocht van Vlieland naar Terschelling was op een grote degelijke boot, maar de tocht naar het punt van vertrek was ongelooflijk, vertelt Charlotte vol enthousiasme. “Echt waanzinnig mooi, je gelooft je ogen niet. Een woestijn is het daar, zover je kunt kijken alleen maar zand.” Het westelijk deel van Vlieland, de Vliehors, ook wel de Sahara van het Noorden genoemd, is alleen maar zand. Een gigantische Rangerover, de Vliehors Express, brengt reizigers naar een lange pier op palen, vanwaar de boot naar Terschelling vertrekt.

Waddenhoppen praktische info
In het zomerseizoen is het mogelijk van eiland naar eiland te reizen. In veel gevallen kan de fiets mee overvaren. Kijk voor meer informatie op de internetsites van de rederijen. Vooraf reserveren is in de meeste gevallen noodzakelijk. Ook zijn er waddenhoparrangementen, met hotelovernachtingen.

www.wadden.nl/waddenhoppen

Het bericht Waddenhoppen verscheen eerst op caroline freriks.

In De Bilt, onder de rook van Utrecht, start waarschijnlijk dit jaar nog de bouw van de eerste gated community in Nederland. Een park met luxe appartementen en villa’s, omringd door een water met de functie van een heuse slotgracht. Het terrein is via twee oprijlanen te bereiken, waarbij je wel eerst langs de portier moet. Wonen op een afgesloten terrein met 24 uur per dag beveiliging; een situatie die we kennen uit landen als Zuid-Afrika en Brazilië, waar de inkomensverschillen enorm zijn en de criminaliteit heel hoog. Maar hier in Nederland, in de buurt van Utrecht, is dat nodig? Volgens Heiko Gorter, makelaar bij Park Bloeyendael, is er behoefte aan royale woningen en appartementen met daaraan gekoppelde beveiliging. Vooral de beveiliging heeft veel rumoer in de pers veroorzaakt. Het project wordt als ‘compound voor rijken in De Bilt’ neergezet. ‘Een woonwijk waar alleen rijke mensen kunnen wonen en die van de buitenwereld afgesloten wordt.’ Volgens Gorter is het park geen ‘gated community’; er staat tenslotte geen muur of hek omheen. Hij noemt het terrein ‘semi-openbaar’ en de portier een conciërge. ‘Bovendien kunnen ook mensen van buitenaf overdag het park oplopen en hoeven zij zich niet te melden, maar ’s avonds gaat het hek wel gewoon dicht.’ Geïnteresseerden en kopers komen volgens Gorter uit het hele land. De appartementen zullen vooral door 50 plussers bewoond gaan worden. Mensen die nu nog in een groot huis met veel grond wonen en vaak wat meer willen gaan reizen. De bezetting van de woningen is wat gemêleerder met gezinnen en stellen vanaf dertig tot begin zeventig. Ouderen boven de zeventig hebben zich nog niet geïnteresseerd getoond, waarschijnlijk omdat er geen verzorging aangeboden wordt.

Eilandconciërge
Onder de rook van Amsterdam verrijst wellicht een tweede gated community op een eiland in de Amstel. De plannen voor het miljonairsgetto, zoals het project in Het Parool genoemd wordt, hebben tot kritische vragen van raadsleden  aan het college van burgemeester en wethouders in Amstelveen geleid. Op het Amsteleiland is een peperduur appartementencomplex gepland met woningen van 2 miljoen en meer. Op veertien kavels worden villa’s gebouwd die tussen de 3,5 en 6 miljoen euro gaan kosten. De kritiek richt zich vooral op de 24 uursbewaking en de eilandconciërge. Nederland moet nog wennen aan eilanden vol kapitale villa’s voor de superrijken waar bewakers en slagbomen alleen bewoners en genodigden toelaten.

Niet ontmoedigen
Gemeente De Bilt, waar de vergunning voor Park Bloeyendael verstrekt is, ziet geen problemen in een voor de buitenwereld afgesloten villapark. Patricia Kok, hoofd Communicatie bij de gemeente legt uit dat ‘al of niet een hek om de villawijk heen, geen afweging geweest is bij het verlenen van de vergunning’. Voorheen was een garagebedrijf op het terrein gevestigd, waardoor het terrein ook niet openbaar was. De bouw van een villapark betekende dat het bestemmingsplan gewijzigd moest worden naar woonbestemming. ‘Wij kijken bij een vergunningsaanvraag vooral naar de ruimtelijke onderbouwing. Past het plan in een ruimtelijk of planologisch kader. In dit geval is er sprake van een ecologische hoogstructuur zone. Een woongebied is daar heel goed inpasbaar,’aldus Kok. ‘Ook toetsen we plannen bijvoorbeeld aan de minimale eisen van veiligheid. Voor brandweer en andere hulpdiensten moet de wijk altijd goed bereikbaar zijn.’ Gemeente De Bilt heeft geen specifiek beleid om de komst van gated communities te stimuleren of juist te ontmoedigen. ‘Wij hebben niet zoveel titels om daar iets van te vinden. Er is in ieder geval geen beleidskader waar dit plan in strijd mee is. ’

Onbezorgd wonen
Wonen in Park Bloeyendael zal redelijk onbezorgd zijn, legt makelaar Gorter uit. Wekelijks worden de tuinen verzorgd door een hoveniersbedrijf, de opstalverzekeringen voor de villa’s zijn al geregeld voor de toekomstige bewoners en voor het onderhoud van de buitenboel wordt gezorgd. Ook over de verkoop van hun huidige huis hoeven kopers zich geen zorgen te maken. Mocht het niet vlotten met de verkoop, dan garandeert de projectontwikkelaar bij oplevering in 2012 het huis over te nemen voor tenminste 90 procent van de officiële taxatiewaarde. Gorter: ‘Het is voor veel kopers een reden om voor ons te kiezen. We halen er veel onzekerheid mee weg.’ In drie maanden is al 25% van de woningen verkocht. Zodra de helft verkocht is zal het Park Bloeyendael in twintig maanden integraal gebouwd worden, wat betekent dat de nieuwe bewoners geen last zullen hebben van bouwwerkzaamheden. Luxe, gemak en het comfort van veiligheid, dat is wat de nieuwe bewoners Park Bloeyendael te wachten staat. Of zoals het op de site omschreven wordt: ‘de permanente bewaking vanuit de portiersloge bezorgt u en uw gasten een mentale rust die ongekend is in Nederland. (-) U kunt zowel korte als langere tijd elders vertoeven in de prettige wetenschap dat over uw bezit wordt gewaakt. ’ En daar komt het onbezorgde wandelen, in de wetenschap dat de maximum snelheid op het park vijftien kilometer per uur is, nog eens bij.

Toegankelijk voor publiek
Lijkt Park Brederode in de gemeente Bloemendaal op het eerste gezicht ook een gated community, toch gaat het hier echt om een ander concept vertelt Theo Dohle, als communicatie-expert betrokken bij dit project. Het terrein waar voorheen het Provinciaal Ziekenhuis gevestigd was, zal juist door de woningbouw voor het eerst in de geschiedenis helemaal toegankelijk voor publiek gemaakt worden. Volgens Dohle krijgen de bewoners van Bloemendaal hiermee Park Brederode juist weer terug. ‘Het is een bewuste keuze om er geen hek omheen te zetten. Ik vraag me ook af of het gepast is om je met je rug naar de samenleving op te stellen.’ Een ander belangrijk verschil met Park Bloeyendael is dat Park Brederode gerealiseerd wordt in een eeuwenoud en volgroeid park, waarvan de uitbreiding in de tweede helft van de negentiende eeuw  voor rekening van de bekende landschapsarchitecten Zocher en Springer kwam. Deze oorspronkelijke ontwerpen komen in het nieuwe park weer terug, waarbij de bomenlanen weer zijn aangelegd met volwassen bomen. Ook bij Park Brederode is de belangstelling groot. Dat verbaast Dohle niet. Het gaat hier om mooie, zeer hoogwaardig afgewerkte woningen die staan in een bijzondere duinomgeving. En dat in Bloemendaal waar je op de fiets naar het strand kunt en vlakbij Haarlem en Amsterdam zit. De mix van mensen die er gaan wonen,  is groter dan gedacht: gezinnen met kleine kinderen, stellen waar de kinderen net de deur uit zijn, vijftig plussers, maar ook dertigers zonder kinderen. Dohle: ‘De verleidingskracht van het park is erg groot, en dat geldt blijkbaar voor alle leeftijdscategorieën.’

Het bericht Veilig achter een hek verscheen eerst op caroline freriks.

1. Schrijf het op
Als je denkt dat je brein het overzicht wel heeft – vergeet het maar. Je brein is de slechtste time-manager denkbaar. Het genereert per dag 80 duizend gedachtes en het herhaalt de dingen die je moet doen op de onmogelijkste momenten. In ieder geval niet op het moment dat je iets zou kunnen doen. Je brein is geschikt om óver dingen te denken en niet om áán dingen te denken, vertelt Björn Deusings tijdens de workshop time-management van Tijdwinst.com. ‘Schrijf het op!’, zegt hij. Dan kan je brein het loslaten. Sta je op het schoolplein of ben je aan het koken en denk je aan de notulen die je niet mag vergeten, zet het op een vaste plek: in je agenda of in de notities in je telefoon of stuur jezelf een mailtje met je mobiel. Daar bestaat overigens een handige app voor: Captio, waarmee je niet eerst je mail hoeft te openen. Prettig, want je mail openen, kan ook onrust geven. Lig je in bed, nog zo’n plek waar de meest uiteenlopende zaken je te binnen kunnen schieten, schrijf dan je idee op in een opschrijfboekje, dat altijd op je nachtkastje ligt. Zorg wel dat je het de volgende dag in je to do-lijst of projectenlijst verwerkt, zodat je de nacht daarna ook rustig kan slapen.

2. Alleen heldere taken
Plan schrijven, acquisitie doen, website maken… Herken je ze? Die klussen zonder moordende deadline die steeds opnieuw opduiken? Iedere week ontsieren ze je to do-lijst. Je houdt het vertrouwen dat je ze deze keer echt gaat aanpakken, maar helaas, aan het eind van de week staan ze er nog steeds op. Ergerlijk. Ze zitten je dwars, deze projecten. Want dat zijn het: projecten waar eerst over nagedacht moet worden, en nog geen kant-en-klare taken voor je to do-lijst. Als je het druk hebt, ga je juist alles vermijden waarover je eerst nog moet nadenken. En doe je eerst al die overzichtelijke kleine dingetjes, die je daarna zo fijn kunt afstrepen. Plannen schrijven, acquisitie doen, website maken, dat zijn projecten en die thuishoren op een projectenlijst. Pas als je de eerste paar te nemen stappen hebt benoemd, kun je ermee aan de slag. ‘Alles waarvoor je langer dan dertig minuten de tijd nodig hebt, moet je in je agenda blokken,’ aldus Deusings. ‘Anders gebeurt het niet. Bedenk dus hoeveel tijd de eerste stap je gaat kosten en plan die tijd ook daadwerkelijk in.’ Eens komt er een dag dat je het hele project van je lijst af mag strepen.

3. Tijd voor concentratie
Zit je net lekker in dat stuk, staat er iemand naast je bureau: ‘Heb je even?’ Ben je thuis eindelijk die lastige mail aan het beantwoorden, komt je dochter haar tekening laten zien: ‘Kijk eens, mam.’ Interrupties horen bij het leven. Maar besef dat je brein zo’n tien minuten nodig heeft om er weer in te komen. Bedenk dus waar en wanneer je de klussen wilt doen waar je echt concentratie voor nodig hebt, en plan ze in je agenda. Doe dat ook met je andere werkzaamheden. Je mail in een keer wegwerken of een aantal telefoontjes achter elkaar doen, werkt heel efficiënt en het geeft rust.

4. Hanteer één to do-lijst
Waar is die mail met die rekeninggegevens ook alweer? Ik had dat telefoonnummer toch met een Post-It op mijn beeldscherm geplakt? Staan die aantekeningen dan niet in mijn blauwe schrijfblok? Een gemiddeld mens heeft al snel zestien verschillende verzamelplekken, stapels, opschrijfboekjes, voicemails en inboxen die allemaal als to do-lijst fungeren. Zo is het lastig overzicht houden. Zorg dus dat je je activiteiten, to do’s, op één plek verzamelt. Met een aparte lijst voor werk en thuis. Wil je digitaal overzicht houden en plannen? Een handig systeem om al je projecten, taken, nog te ontvangen reacties en meer bij elkaar te hebben is doit.im.

5. Eenrichtingsverkeer
Kijk jij ook tegen stapels aan? Waar je elke keer doorheen moet als je iets zoekt? Niet bepaald zen. Een lege tafel daarentegen geeft een ultiem gevoel van controle en rust. Maar hoe krijg je dat voor elkaar? Eigenlijk is het heel simpel, zolang je de regel van het eenrichtingsverkeer toepast. Iets dat je uit de stapel haalt, mag er niet meer in terug. Je gaat de boel verwerken, zoals Deusings dat noemt. Je pakt een document, bedenkt wat je ermee moet en zet de actie in je takenlijst, of in je projectenlijst als het eerst denkwerk vereist. En al die zaken waar je ‘hmmmmm’ bij denkt? Die ook. Geef het een naam of actie. Maar waar laat je dan het mapje of die envelop? Dat berg je op in een overzichtelijke map. En in de takenlijst schrijf je op waar precies, zodat je het terug kunt vinden.

6. Kies je mailmomenten
E-mail. Je kunt er de hele dag mee bezig zijn. Eén ding weet je dan zeker: aan je eigen projecten kom je niet toe. Hoe creëer je de rust om efficiënt aan te werken en niet zoveel tijd aan je mail te besteden? Om te beginnen: zet je notificatie uit, dat is dat pop-upje, het lampje of geluidje dat aangeeft dat er nieuw bericht is. De verleiding is groot: 98 procent van de mensen kijkt als ze een mail horen binnenkomen. En als je dan gekeken hebt, kun je net zo goed even antwoorden. En zie, je bent alweer met iets anders bezig dan met dat wat je af wilde maken. Kies twee of drie momenten per dag dat je je mail beantwoordt en manage de verwachtingen over je antwoorden als dat nodig is. Mail beantwoorden hoeft overigens helemaal niet direct bij binnenkomst. Misschien vind je het wel veel prettiger om ’s ochtends eerst twee uur aan een project te werken. Nog meer rust ervaar je als je een keer per dag een moment kiest om je inbox helemaal leeg te maken.

7. Neem pauze
Heb je het gevoel dat je continue moet doorwerken om alles af te krijgen? Eet je je boterham meestal achter je computer? Uit onderzoek blijkt dat ontspannen mensen maar de helft van de tijd nodig hebben om een taak geconcentreerd uit te voeren in vergelijking met gestreste mensen. Daarbij maken gespannen mensen ook nog eens meer fouten. Geconcentreerd werken doe je het best tussen de drie en vijf kwartier. Dat is de ideale duur om aan een en dezelfde een klus te werken. En als je jezelf een reële tijdsdruk oplegt, creëer je de beste concentratieboog. Wil je daarna geconcentreerd verder? Neem even pauze, haal een glas water en beweeg wat. Dat is goed voor je brein en goed voor je productie.

8. Gebruik de pomodoro
Ben je vaak te optimistisch over hoelang je met iets bezig bent? Zeg je dingen toe die je niet waar kunt maken? Leer dan beter plannen en meer focussen met de pomodoro-techniek, waarbij je de eierwekker op 25 minuten zet. Francesco Cirillo, de Italiaanse bedenker van deze techniek, gebruikte een kookwekker in de vorm van een tomaat, vandaar het woord ‘pomodoro’. Na 25 minuten neem je vijf minuten pauze. Je deelt je activiteiten voor die dag in in periodes van 25 minuten, ofwel pomodori. Kortere activiteiten voeg je samen tot een pomodoro. Werk in die 25 minuten aan niets anders dan dat. Wat in je opkomt aan andere activiteiten schrijf je op. Je zult zien dat 25 minuten geconcentreerd werken best lang is. De techniek helpt je focussen en om steeds beter te plannen.

www.tijdwinst.com
www.pomodorotechnique.com
www.doit.im
Captio app (US$ 1,99 in de App-store)

Het bericht Van stress naar Zen verscheen eerst op caroline freriks.

‘In Podium Mozaïek werken we met het thema ontmoeting en confrontatie van culturen. Dat gaat niet alleen over kunstvormen uit andere culturen dan de Nederlandse, het kan ook gaan over een cross over tussen klassieke muziek en moderne vormen van muziek. Of over klassieke dans, hedendaagse en urban dansstijlen die elkaar ontmoeten in een voorstelling. Daarom hebben we een goede mix van makers in huis, en programmeren we naast Nederlanders ook niet-Nederlanders. Laatst hadden we een voorstelling van een jonge maker over de worsteling van Arabische jongeren met homoseksualiteit, dat vinden wij ook een vorm van confrontatie. Ons publiek is heel divers, maar per voorstelling kan het ook weer homogeen zijn. Zo trad in oktober Bombino bij ons op, dat is de Jimi Hendrix van de Sahara. Mensen gingen uit hun dak en als je dan kijkt wie er in de zaal zitten, zijn dat liefhebbers van blues, maar ook mensen die iets met Afrikaanse ritmes en sounds hebben. En als we urban dance op het podium hebben staan, zit de zaal weer vol jongeren. De reden dat wij ons hebben gevestigd in Amsterdam West heeft te maken met onze artistieke benadering. Hier vind je een goede mix van grootstedelijk publiek, internationaal georiënteerd en daarmee ook meerkleurig, én met verschillende culturele tradities. En daar doen wij veel mee. Niet alleen binnen de eigen muren, maar ook daarbuiten. Dit jaar organiseerden we bijvoorbeeld voor de eerste keer de Culturele Zondagen in het Erasmuspark. De programmering bestond uit een dwarsdoorsnede van wat wij hier dagelijks doen, maar ook kunstenaars uit de buurt werkten mee. Dat werd supergoed ontvangen. Mensen verbaasden zich dat dit ook in Amsterdam West kan. ‘Dit lijkt het Vondelpark wel’, hoorden we vaak. Dat is een goed voorbeeld van hoe je kunst en cultuur kunt inzetten om de leefbaarheid te vergroten. En hoe je ontmoetingen tussen mensen kunt stimuleren.’

‘Het Erasmuspark is een mooi en intiem park. Niet alleen voor de bewoners van Bos en Lommer, maar voor heel Amsterdam West is dit een bijna natuurlijke plek om naar toe te gaan. Ik woon in de Baarsjes en fiets iedere ochtend door het park, onderweg van huis naar mijn werk. Toen mijn kinderen klein waren, ging ik vaak naar het park met ze. Nu waren we er met Podium Mozaïek deze zomer aanwezig met de Culturele Zondagen.’

‘Hier vlakbij aan de Bos en Lommerweg is de zaak Brood recent geopend. Ze verkopen er alleen maar desembrood. Daar ga ik graag naartoe. Deze buurt is enorm in transformatie. Er komen veel jonge mensen naar Bos en Lommer, het aantal koopwoningen in de buurt stijgt en daarmee samenhangend vestigen nieuwe ondernemers zich. Je hebt hier genoeg Turkse bakkers, en nu met Brood erbij wordt het diverser. Je hebt wat te kiezen en dat is leuk voor de buurt.’

‘Met de meeste mensen spreek ik hier in ons eigen Theatercafé af. Bij mooi weer buiten, op het grote terras. Wij proberen een soort huiskamer van de buurt te zijn, zowel met onze programma’s als met het café. Mensen komen hier met een laptop en zitten de hele dag te werken en afspraken te maken, of ze komen hier hun verjaardag vieren. Als je op zaterdag of zondagochtend komt om een uur of twaalf, dan is het stampend vol. We serveren dan een Turks ontbijt en ’s middags zijn er vaak familievoorstellingen. Daar komen veel mensen op af, en zeker niet alleen uit de buurt. We hebben een internationale kaart, een kleine wereldkaart, met lunch en diner.’

‘Ik kom vaak op het nieuwe stadsdeelkantoor aan het Bos en Lommerplein, waar alle ambtenaren voor heel West zitten. Als je zoals wij veel programma’s ontwikkelt, evenementen organiseert en allerlei congressen en seminars faciliteert, ben je daar aan het goede adres. Ik ben erg blij dat er nu een groter stadsdeel voor heel Amsterdam West is. Wij waren te groot voor Bos en Lommer. Nu kunnen we ons richten op de 130 duizend inwoners van het stadsdeel, en dat is een heel goede omvang voor ons. West is echt super divers en heel erg in ontwikkeling, daarom voelen wij ons hier helemaal thuis.’

‘Iedere ochtend als ik door het Erasmuspark fiets, kom ik langs een grote witte ijsbeer. Hij staat rechtop en kijkt het park in. Volgens mij is het beeld van kalk gemaakt, in ieder geval is het een witte steen. Ik weet eerlijk gezegd niet waarom die beer daar staat, maar het is heel opvallend. Je verwacht daar geen beer, en daarom ben je verbaasd. Alleen dat zegt al iets. Het lijkt alsof hij de wacht houdt over het hele Erasmuspark.’

‘Vroeger kwam ik vaak op het sportpark aan de Joos Banckersweg waar Blauw-Wit de korfbalvereniging zit. Mijn dochter zat daar op korfbal, toen ze nog klein was. Ik bracht haar daar naartoe en stond dan op zaterdagochtend samen met alle andere ouders langs de lijn. Op het sportcomplex staat een sporthal en er zijn twee buitenvelden. En er is ook nog een tennisbaan.’

‘Hier schuin tegenover, ook aan de Bos en Lommerweg, is een klein grasveldje met een herdenkingsmonument. Een beeld van een meisje dat zit en wacht. Dat is een mooie markante plek. Het wordt goed onderhouden. Ik zie er vaak mensen omheen zitten. Ieder jaar wordt daar de 4mei-herdenking georganiseerd. Aansluitend op de herdenking aldaar, hadden wij hier een speciaal programma: een vertelvoorstelling op muziek over anders zijn in de oorlog in Amsterdam West.’

‘Het oude dorpje Sloterdijk ligt helemaal ingesloten tussen hoge gebouwen, industrie en de ringweg. Dat is een prachtig plekje en vlakbij. Je komt er bijna niet als je er niets te zoeken hebt, want alle wegen leiden je naar een andere plek toe. Je moet er echt naar op zoek. Het voormalig stadsdeel Bos en Lommer gaf er vaak haar nieuwjaarsreceptie in de mooie en monumentale Petruskerk.’

Het bericht ‘Wij zijn de huiskamer van de buurt’ verscheen eerst op caroline freriks.

Plannen
Het Oostelijk Havengebied zit in de afrondende fase van een lang ontwikkelingstraject. Het nieuwbouwproject Fountainhead met 240 koopwoningen wordt als het sluitstuk van Sporenburg gezien. Pakhuis Argentinië is het laatste nieuwbouwproject op de Oostelijke Handelskade met koop en huurwoningen.

Voorzieningen
Dagelijkse boodschappen doe je in het Oostelijk Havengebied in winkelcentrum Brazilië aan de Oostelijke Handelskade. Voor bijzondere woonwinkels moet je bij Loods 6 op KNSM-eiland zijn. De Oostelijke Handelskade vervult niet alleen voor Zeeburg, maar ook voor de rest van de stad een culturele functie. De meeste cultuurinstellingen zoals het Muziekgebouw aan het IJ, Panama en Pakhuis de Zwijger hebben een eigen café en restaurant. Het Lloyd Hotel, het voormalige hotel voor landverhuizers van rederij Lloyd, herbergt de Culturele Ambassade. Er zijn vier basisscholen en acht kinderdagverblijven. Voor middelbare scholen moet er buiten de buurt gekeken worden. Met het water voor de deur ben je altijd dichtbij de natuurlijke elementen.

Ligging
Door de ligging aan het IJ, heb je het gevoel vanuit het Oostelijk Havengebied overal heen te kunnen varen. Vanaf Java-eiland is er inderdaad een pontdienst naar het nabijgelegen Centraal Station. Tram 10 verbindt KNSM-eiland met het westelijk deel van de stad. Met IJtram 26 ben je snel op het Centraal Station. De Piet Heintunnel biedt de meest directe aansluiting op de Ringweg.

Geschiedenis
Met het aanleggen van de schiereilanden van het Oostelijk Havengebied werd in 1874 begonnen vanwege ruimtegebrek in de bestaande haven. Rederijen met lijndiensten naar Amerika, Indonesië en Suriname gebruikten vooral deze uitbreiding van de haven. Na de Tweede Wereldoorlog verloor het gebied haar functie. In de jaren tachtig ontstond het plan om de schiereilanden een nieuwe bestemming als woongebied te geven. Architecten van naam zoals Sjoerd Soeters en Jo Coenen maakten stedenbouwkundige plannen voor Java-eiland en KNSM-eiland. Bureau West 8 deed dat voor Borneo, Sporenburg en de Rietlanden. In de jaren negentig werden deze plannen uitgevoerd. De Oostelijke Handelskade is veel recenter ontwikkeld naar een stedenbouwkundig plan van de Dienst Ruimtelijke Ordening. De architectuur is multifunctioneel en verwijst naar de oude pakhuizen die er vroeger stonden.

Het bericht Oostelijk Havengebied verscheen eerst op caroline freriks.

Het woningencomplex aan de Speelmanstraat is gebouwd in de beginjaren zestig. Het is echte wederopbouwarchitectuur en maakt net als andere gebouwen en woningen in Slotermeer  deel uit van het Van Eesteren-buitenmuseum. De gevel  van het complex is beeldbepalend, en moest als zodanig bewaard blijven. Cisca van der Leeden gaf als projectontwikkelaar bij Eigen Haard leiding aan deze renovatie. ‘Een uitdaging,’vertelt Cisca, ‘omdat de renovatie ook het samenvoegen van woningen inhield.’ Het draaide uit op een volledige interne kaalslag, wat in dit geval betekende dat de buitenkant bleef staan en er binnen een bijna geheel nieuwe indeling tot stand kwam. Op de kop van het blok werden twee woningen samengevoegd tot een. Verderop in het blok werd een aantal maal drie woningen herverdeeld tot twee. Wat niet bewaard kon blijven is de muur op de kop van het blok. ‘Over de originele bakstenen was ooit een aluminium damwandprofiel over een coating aangebracht. Die was niet zonder schade aan de stenen te verwijderen. De kopgevel hebben we in overleg met de architect en de welstand laten stuken in een natuursteen blokkenpatroon. Dat ziet er nu heel mooi uit, daar ben ik echt trots op.’

Afscheid nemen
Het complex was opgebruikt,’vertelt Cisca  ‘de woningen waren heel gehorig, in zeer slechte staat en  er was geen warmte-isolatie, de installaties waren verouderd.’De nieuwe woningen zijn veel energiezuiniger en krijgen het energielabel B of C, in plaats van de G die ze hadden. Ondanks de slechte toestand waarin het complex verkeerde, werd de aankondiging van de renovatie niet met open armen ontvangen, vertelt Hassan Benyahia, die de bewoners van het complex begeleidde in dit traject. ‘De meeste mensen zitten niet op een renovatie te wachten. Sommige huurders woonden er al vanaf het begin. Ze hebben een emotionele band met de woning, hebben hun kinderen er zien opgroeien. Dan valt het niet mee om afscheid te nemen.’ Op de eerste informatiemiddag en -avond, en tijdens daaropvolgende huisbezoeken wordt de noodzaak van de renovatie door Hassan Benyahia toegelicht. Wat zijn de consequenties, welke opties zijn er en welke woonwensen hebben de bewoners. Alles wordt doorgesproken. Het hele complex moest voor de renovatie ontruimd worden. Eigen Haard trok ruim een jaar voor de herhuisvesting uit. Gedurende dat jaar hield Hassan eens per twee weken spreekuur in het complex. ‘Ik zat dan in een lege woning, waar de mensen langs konden komen met al hun vragen over herhuisvesting. Als de taal een probleem was, haalden we soms iemand erbij om als tolk te fungeren. Op de locatie aanwezig zijn, werkt in dit soort gevallen veel beter dan een telefonisch spreekuur.’

Terugkeren
In drieëntwintig woningen komen de oorspronkelijke bewoners terug. Voor sommige van hen was het direct duidelijk dat ze na de renovatie terug wilden keren. Zo ook voor Glen Blokland. Hij heeft een kapsalon in de buurt, en wilde graag terug in het complex. Eigen Haard bood hem een tijdelijke woning in de buurt aan, waar hij uiteindelijk twee jaar woonde. ‘Ze hadden het keurig voor me ingericht, de vloer bekleed, de lamellen voor de ramen gehangen. Het was beter dan de woning waar ik vandaan kwam.’ Glen woont alleen en betrekt een driekamerwoning in het gerenoveerde complex. ‘Het is gewoon een nieuwe woning, je herkent er bijna niets meer aan, zelfs de balkons zijn vernieuwd. Waar ik ook blij mee ben is de gemeenschappelijke schotel op het dak, waar iedereen zijn tv op aan kan sluiten. Dat ziet er een stuk netter uit dan al die schotels aan de gevel.’ Ook Kamla keert terug naar een gerenoveerde woning. ‘In april zijn we met meerdere mensen van het portiek gaan kijken. Ik geloof dat de meesten wel terugkomen. Ik  woon hier met mijn dochter van acht en vond het vooral voor haar belangrijk dat we terug zouden keren. De omgeving is bekend voor haar en ze kan naar dezelfde school blijven gaan.’ Kamla gaat in een vierkamerwoning wonen.  In haar oude woning, ook vier kamers,  was er veel tocht en schimmel. ‘Dat is nu gelukkig voorbij.’

Samen bezichtigen
Van de bewoners die niet terugkomen naar de Speelmanstraat, vindt de meerderheid zelf een nieuwe woning. Hassan  Benyahia begeleidde de mensen die hulp bij het zoeken van een woning nodig hadden. Voor hen ging hij op zoek binnen Eigen Haard, bij Woningnet, maar ook bij andere woningbouwverenigingen. Zoals het oudere echtpaar dat al vijftig jaar in het complex woonde. ‘Ik heb hen een paar keer opgehaald voor een bezichtiging van een woning, omdat ze niet meer zo mobiel zijn.’ Samen vonden ze een woning is een seniorencomplex met lift in Slotermeer. ‘Ik heb ze laatst weer eens bezocht en ze zijn nu heel blij dat ze verhuisd zijn.’

Het bericht Renovatie Speelmanstraat verscheen eerst op caroline freriks.

In Zuid Europa zijn ze allang bekend met de heilzame werking van tuinieren. Moestuinen zijn een traditie waarin de Italiaanse of Spaanse passie voor slow en biologisch voedsel gevierd wordt. Een Spaanse vriend bracht me ooit de volgende wijsheid bij: wil je een paar uur gelukkig zijn, wordt dan een keer goed dronken! Wil je een paar jaar gelukkig zijn, trouw dan met een mooie vrouw. Maar wil je een leven lang gelukkig zijn, neem dan een tuin. Natuurlijk hadden wij hier in het hectische Nederland ook wel het gezonde vermoeden dat bezig zijn in de natuur goed voor je is, maar inmiddels is dat ook bewezen door omgevingspsychologe Agnes van de Berg.

Van den Berg deed bij ALTERRA Wageningen, een kennisinstituut voor de groene leefomgeving, onderzoek naar de invloed van tuinieren op stress. Het experiment vond plaats onder dertig leden van de volkstuinvereniging Amstelglorie. Eerst werd de spanning bij de tuinders opgewekt door ze een stressvolle computertaak uit te laten voeren. Daarna ging de helft van de tuinders een half uur buiten aan de slag in de eigen volkstuin, de andere helft mocht binnen in het eigen huisje lezen in niet-groene tijdschriften. Metingen van het cortisolgehalte in het speeksel wezen uit dat de hoeveelheid stresshormoon bij de schoffelaars veel sterker was afgenomen dan bij de lezers.

Nepbegonia’s
Door het raam naar iets groens kijken kan al een positief effect op je stemming hebben, concludeerde Agnes van den Berg uit ander onderzoek. Dat is dan ook de reden dat ze zelf nepbegonia’s voor haar raam heeft staan. Die hebben hetzelfde heilzame effect als echte begonia’s. Dat de natuur een rustgevende werking heeft, is heel aannemelijk. Maar dat zelfs het kijken naar een foto van een boom al een stressverlagende werking heeft, is toch op zijn minst verrassend. July Koster is gespecialiseerd stresscoach en tuintherapeute. Haar eigen ervaringen zijn vergelijkbaar met het onderzoek van Agnes van den Berg. July heeft een moestuin in Muiden, een prachtige stille plek achter de dijk bij het IJmeer. ‘Als ik hier het volkstuinencomplex op kom rijden, dan voel ik me al goed. Voor mijn hersenen is dat genoeg, ze weten dat deze plek mij gelukkig maakt en dat eerste signaal zorgt daar al voor. Dat verklaart voor mij ook waarom alleen het kijken naar groen al rustig maakt.’

Aardbeienstress
Goed nieuws in een tijd waarin we allemaal last lijken te hebben van de snelheid van het leven, van vooral met je hoofd bezig zijn en van stress. Eenvoudigweg mindfullness toepassen in het leven is niet zo gemakkelijk als het misschien klinkt. En niet iedereen heeft zin in yoga of meditatie. De natuur in dus, of tuinieren als therapeutisch middel. July Koster is er al lang van overtuigd. Volgens haar is niets zo effectief tegen stress dan met je blote handen wroeten in de aarde. Zo heeft ze al heel wat mensen geholpen. Vorig seizoen begeleidde ze een juriste die overspannen was en depressieve verschijnselen had. Na een ontslag liep ze vast. Door contact te maken met de aarde en de natuur, kwam haar gevoel weer terug, vertelt July. De stress zakte enorm. Juist door niet met haar hoofd bezig te zijn, kwamen er dingen naar boven. Toen het onkruid wieden in het aardbeienveld niet opschoot, en de stress langzaam weer opliep, moest er een keuze gemaakt worden. Om het niet af te maken of om het minder zorgvuldig te doen. Dat leidde tot het wezenlijke inzicht dat je altijd een keuze hebt. July werkt het liefst een heel seizoen met haar cliënten. Het groeiproces van zaaien tot oogsten werkt als metafoor voor het eigen innerlijke groeiproces. Daar waar je aandacht en energie in stopt, komt letterlijk tot bloei.

Scharrelen en lummelen
We zijn niet gemaakt om de hele dag binnen te zitten en naar een scherm te kijken, vindt July. Als we in een kamer zitten of naar een beeldschermen kijken, zijn we begrensd. Maar buiten zien we de lucht en kunnen we ons vrij voelen. Een tuin geeft je die ruimte. Daar kun je fysiek bezig zijn, scharrelen en lummelen. Het contact met de aarde, brengt je weer in contact met je eigen ware natuur. Met je handen in de aarde wroeten is goed voor lichaam en geest.

Ik zie de tuin als proeftuin voor het leven, zegt July. Ben je heel perfectionistisch, dan kom je jezelf tegen in een tuin. Je krijgt het onkruid wieden niet af, slakken vreten je plantjes op, door veel regen kun je niet op tijd zaaien. Het werkt gewoon niet. Je komt jezelf tegen en loslaten lijkt de enige remedie. Een andere treffende vergelijking die July maakt is die van ergernissen in het leven en onkruid. ‘Het begint met een sprietje, maar als je dat niet aanpakt, wordt het groter, het wortelt dieper en het wordt steeds moeilijker om het eruit te krijgen. Je ergernis wordt een obstakel, waar je energie door verliest en als je het laat versloffen neemt het jou uiteindelijk over. Net als de met onkruid overwoekerde tuin.’

De maakbaarheid wordt zo hoog geschat in deze tijd. Nu we een crisis hebben, begint dat wat te veranderen. In die zin leert de tuin ons ook een les. Je kunt niet alles controleren, vindt July ‘Er staan hier oude pruimenbomen die vaak veel pruimen dragen, maar soms heb je een seizoen geen fruit. Misschien was het te koud in het voorjaar of te nat toen de bijen hun werk moesten doen. Ook in het leven is het een illusie dat je alles naar je hand kan zetten. Dat inzicht is voor veel mensen al een enorme verademing.’

‘De natuur laat zich niet opjagen’
Bastiaan Ragas (40) is zanger, acteur, producent en auteur van een binnenkort te verschijnen boek met vaderverhalen.
Vader van een zoon (9) en drie dochters (4, 3 en 1 jaar oud).
Het gezin reist graag af naar het vakantiehuis in het oosten van het land, met de grote tuin met fruitbomen.

‘Maaien, onkruid wegtrekken, snoeien, hout zagen. Dat soort dingen doe ik graag. Ik heb gras in mijn tuin en veel bomen, appelbomen en perenbomen, die ik zelf geplant heb. Ik hou van tuinieren op zijn boers. Het hoeft allemaal niet zo gecultiveerd, het gaat mij om een plek buiten, in de natuur, waar ik lekker kan aanklooien. Nu ben ik met 26 verschillende projecten tegelijkertijd bezig, dus dat geeft genoeg onrust in mijn kop. Het liefst ben ik dan ieder weekend en in de vakanties in de tuin. Dat geeft rust. De stress gaat meteen omlaag. Alles moet tegenwoordig sneller, vooral in de stad, maar de natuur laat zich niet opjagen. Dat vind ik mooi: de seizoenen, het groeien van een boom, de hele donkere nachten. Stilte, ruimte en natuur zijn voor mij de grootste rijkdommen. Met de industrialisatie en verstedelijking is de mens van zijn pad geraakt. Wel weten hoe een Iphone werkt, maar niet het verschil zien tussen een eik of een els. Ik hou het bij een simpele telefoon en lekker tuinieren.’

‘Ik laat de stad achter me’
Gustaaf Reuchlin (44) is juridisch medewerker bij de gemeente Amsterdam.
Vader van een dochter van vijf.
Woont in Amsterdam vlakbij zijn siertuin op volkstuinencomplex Amstelglorie.

‘Dertien jaar geleden heb ik hier een tuintje weten te bemachtigen. Een beetje afhankelijk van het weer, gaan we er vaak na het werk en in het weekend naartoe. Als ik over de Amstel naar mijn tuin fiets, laat ik de stad letterlijk achter me liggen. En als ik daarna het complex op rij, heb ik al een vakantiegevoel. Ik kan hier lekker buiten zijn en iets van mezelf creëren. Het grasveld is speelterrein voor mijn dochter. Ik vermaak me met de planten, struiken en bomen. Met je tuin bezig zijn is een metafoor voor het echte leven: iets moois proberen vorm te geven. Het meest blij word ik van het uitkomen van de bloemen, zoals bij het Zeeuws knoopje of de akeleien. Maar ook gras maaien, snoeien en verplanten heeft een therapeutische werking. Net als het straatje schoonvegen. Op mijn werk ben ik vooral met mijn hoofd bezig, het is vaak hollen of stilstaan. In een tuin kun je de dingen niet sneller laten gaan. In mijn hoofd heb ik vaak het perfecte plaatje, maar in je tuin moet je dat niet willen. Er zijn veel dingen waar je geen invloed op hebt, zoals wat wel en niet aanslaat. Dat is mijn les in acceptatie.’

‘De tuin trekt zich niks van jou aan’
Paul Jansen (44) is Europees salesmanager bij RES Software in Den Bosch.
Vader van een zoon (10) en dochter (7) en woont net buiten het dorp Achterveld. Achter zijn huis liggen een grote siertuin, een moestuin en een boomgaard.

‘Zodra ik uit mijn werk kom en de tijd heb, loop ik de tuin in. Even kijken hoe alles erbij staat. Hier en daar wat wegtrekken,links en rechts wat water geven. Lekker buiten bezig zijn, dat is super ontspannend na een hele dag op kantoor. De moestuin doe ik samen met mijn schoonmoeder. Ik doe de ene helft en zij de andere, en samen houden we het geheel in de gaten. Het gaat mij meer om het uitproberen, dan om het zelfvoorzienend willen zijn. Zoals met de knoflook die ik in oktober in de grond stopte. In de sneeuw kwamen er al groene sprieten op en er weer later hadden we zoveel knoflook dat we uit konden delen. De kinderen vinden alleen het oogsten leuk. Wieden of de grond klaarmaken om te zaaien, daar hebben ze niks mee. Ik doe het allemaal graag water geven, snoeien, oogsten. Het meest spectaculair vind ik het verbouwen van pompoenen. De plantengroei is explosief en in de herfst heb je prachtige pompoenen. Een tuin groeit gewoon door en trekt zich niks van jou aan. Net als het weer. Wil je gaan wieden, en regent het de hele dag, dan gaat dat niet. Dingen willen bereiken, maar ook loslaten, het zit er allemaal in.

Het bericht Lekker wroeten in de aarde verscheen eerst op caroline freriks.

Plannen
Het Havenkwartier wordt straks het centrum van Haveneiland. Hier wordt gewerkt aan een levendige wijk met veel winkels, horeca en watersport. Maar ook met bedrijven, kantoren en zo’n 550 woningen. Op Rieteiland Oost, deel van Haveneiland, worden vrije kavels uitgegeven. De overige Rieteilanden zijn vrijwel geheel bebouwd.

Met het opspuiten van zand voor aanleg van de vier eilanden wordt naar verwachting in 2009 gestart. Centrumeiland wordt het kleinste, meest stadse eiland van IJburg. Hier komt hét winkelhart van IJburg, met een groot winkelcentrum en ruimte voor horeca en een bibliotheek. Op Centrumeiland zijn voornamelijk appartementen gepland. In totaal worden hier 1.530 woningen gebouwd. Strandeiland is genoemd naar het IJ-meerstrand dat aan de zuidelijke kant van het eiland komt te liggen. Aan de strandboulevard komen cafés’s en restaurants. In appartementsgebouwen van zes verdiepingen hoog worden de 2.200 woningen op dit eiland gerealiseerd. Middeneiland wordt het rustige wooneiland van IJburg. De groene oevers aan het binnenwater en een park met sportvelden versterken het groene karakter van het eiland. De sfeer van het eiland wordt bepaald door eengezinswoningen met een tuin. Ook komen er appartementen langs de Pampuslaan. In totaal worden hier 5.500 woningen gebouwd. Buiteneiland wordt omringd door een groene dijk, waar het uitzicht over het IJ-meer prachtig is. Achter de dijken liggen de huizen: voornamelijk stadsvilla’s, eengezinswoningen en een aantal appartementen. In totaal worden hier 1.500 woningen gebouwd.

Voorzieningen
IJburg krijgt een gevarieerd aanbod aan kinderopvang en onderwijs. Uiteindelijk komen er negentwintig kinderdagverblijven, achttien basisscholen en vijf scholen voor voortgezet onderwijs op de zes eilanden en Zeeburgereiland. Verspreid over de eilanden en in het Diemerpark worden vier veldsportlocaties aangelegd voor voetbal, tennis en hockey. Op Rieteiland Oost komt een manege. Concentraties van winkels bevinden zich op het Haveneiland en het Centrumeiland. Maar ook komen in iedere buurt winkels en horeca, zodat je op loopafstand boodschappen kunt doen. Huisartsen, fysiotherapeuten, verloskundigen en wijkverpleging zullen in de vier grote zorgcentra op IJburg te vinden zijn.

Ligging
IJburg ligt net buiten de Ring aan het IJ-meer. Vanaf de Ring is de regio snel bereikbaar. IJ-tram 26 verbindt IJburg met het Centraal Station.

Voor de fietsers is de fietsbrug over het Amsterdam-Rijnkanaal een uitkomst. Zo kom je gemakkelijk naar het oostelijk deel van de stad. Noord is op de fiets het beste bereikbaar via de Schellingwoudebrug.

Geschiedenis
Eind jaren tachtig werden de eerste plannen voor een Vinex-locatie ten oosten van Amsterdam gemaakt. In 1996 keurde de gemeenteraad de plannen voor IJburg goed. Tegenstanders hadden grote bezwaren tegen de gevreesde aantasting van de natuur in het IJ-meer en vroegen om een referendum. Een meerderheid van zestig procent stemde tegen. Maar omdat aan de hoge opkomsteis niet voldaan werd, kon in 1997 toch gestart worden met het opspuiten van zand in het IJ-meer. Zo ontstonden de eerste eilanden. Op dit moment zijn het oostelijk deel van Haveneiland (waaronder Rieteiland Oost) en Steigereiland in ontwikkeling.

Het bericht IJburg Zuid en Oost verscheen eerst op caroline freriks.